su an istatistikler güncelleniyor. sistem biraz aheste olabilir.
yasam
-
tamami ile sacma sepelek olaylarla dolu olan anlamsiz ve kelek olusum . *
(11/5/2006 20:22, ceket yok pantolon verelim)
-
pek de adil olmayan içinde bulunmakta mecbur kılındığımız hede.
(11/5/2006 20:35 ~ 20/10/2006 02:14, sukufe)
-
çeşitli olaylar karşısında karar vermemiz ve buna göre hareket etmemiz gereken, sonuçlarının bazen iyi bazende kötü bir hal alacağı ama ne olursa olsun bi yerlere tutunmamız gerektiğini bize dürte dürte belli eden olgu..
(16/1/2007 12:27 ~ 20/10/2007 02:16, sutter cane)
-
yaşam; cinsel yolla bulaşan ve sonu kesin ölümle neticelenen bir hastalıktır.
(6/8/2007 20:36 ~ 20/10/2007 02:16, flu)
-
bazen tatlı tesadüfleri barındıran hededir.
(6/8/2007 20:38 ~ 20/10/2007 02:17, michael evans)
-
(6/8/2007 20:45 ~ 20/10/2007 02:15, bartman)
-
bir makine ?ark?s?.
hayat h?zla ak?p giderken
kaybeden bir tek sen mi vard?n
nefes almak ya?am de?il ki
yitip giden sadece zaman
tam ba?arm??ken ters giden bir?eyler varsa
yolun daha çok uzun ad?mlar senin bunu unutma
belki de hiç olmamak dönüp bakmamak içinden gelen
ama ya?anm??l?klar küçük umutlar engeller seni senden
aynan?n bir yan?nda gülümseyen mutlu bir yüzün var
gerçe?e yans?yansa so?uk, karanl?k, ölüm kadar
yar?msan ve a?l?yorsan
sorunsa ya?am? anlamak
tüketme kendini, sava? biraz
çok zor olsa da ac?n? unutmak
belki de hiç olmamak dönüp bakmamak içinden gelen
ama ya?anm??l?klar küçük umutlar engeller seni senden
(26/9/2007 15:32, scott)
-
gökyüzünde dünyayı yaşarken sonsuz özgürlüğümle birlikte,
yaşamı arıyordum ne olduğunu bilemeden… bir su damlasıydım, güneşin ışıklarında renklerle oynayan, karanlıklarda
yıldızlarla konuşan… mutluydum rüzgarla birlikte
maviliğe savrulurken, mutluydum kuşlarla kanat çırparken,
mutluydum gökkuşağı olup renkleri saçarken…
takılmışken bir bulutun peşine, görürdüm yaşayanları
yeryüzünde… hepsi zamanla koşar gibi, hep bir şeylerin
peşinde… bazen bir kuşun kanadına karışır,
uçardım onunla, rüzgâra karşı çığlıklarla birlikte.
yaşamı sorardım kuşlara, nedir diye? özgürlük derlerdi bana… göklerde özgürce kanat çırpabilmek, rüzgâra baş kaldırmak. ama
yağmur yağdığında özgürlükleri elinden alınır, ağırlaşan kanatları
daha fazla çırpınamazdı damlalar karşısında… sığınırken bir kaya
kovuğuna, özgürlüklerini teslim ederlerdi yağmura, sessizce…
karıştım bir gün yağmur damlalarının arasına, gücü hissedebilmek için…toprağa karışmak istedim, çoğalmak istedim, azgın bir nehir olup akmak istedim, deniz olmak istedim, yaşamı bulmak istedim, yaşam olmak istedim… terk ettim gökyüzünü güneşe veda edemeden… altımda gittikçe büyüyen yeryüzü beni kendine doğru hızla çekerken daha da büyüdüm, çoğaldım. koşmaya başladım bir an önce toprağa kavuşabilmek için. yaşamı hissedebilmek için… yaşam olabilmek için…
toprağa ilk dokunuş, ilk sarılış… sıcaktı toprak, gökyüzünün
olamadığı kadar… beni sarmaladı şefkatle, beni içine aldı sevgiyle…
sevdim onu… seviyorum dedim yaşamayı seninle birlikte…toprağın
derinliklerinde, karanlık sıcaklıklarda güveni hissettim… zaman
geçtikçe büyüdüm, çoğaldım… yerimde duramaz hale geldim…
güneşi özledim… yıldızlara merhaba demek istedim…. terk ettim
toprağı. sıcaklığını, şefkatini. bir sabah çiçekler açarken gökyüzünü
gördüm yeniden… öylesine mavi, öylesine sınırsız, öylesine özgür…
aktım, gittikçe büyüyerek… beni sarmalayan toprağa dokunarak
aktım… nereye gittiğimi bilemeden… sadece yaşamı ögrenebilmek
için aktım… benimle çiçekler açtı ağaçlarda, topraktan otlar fışkırdı
delicesine… ben onlara yaşamı sunarken, cevap veremediler bana
yaşam nedir diye sorduğumda… büyümek istedim… daha hızlı
akmak, denize kavuşmak istedim… aktım gökyüzünün görünmediği
ıssız ormanların arasından, yıllardır kımıldamaktan korkan taşları
peşimde sürükleyerek, başkaldırırcasına … başakların rüzgârla dans
ettiği ovalara geldiğimde duruldum… onları seyredebilmek için
yavaşladım… sordum uçuşan kelebeklere yaşamı… rüzgarla dans
mı diye?.. cevap vermediler bana… denizi aradım uzaklarda,
görebilmek için köpürdüm, taştım ona bir önce dokunabilmek için.
sonra bir sabah, daha güneş ışıklarını serpmeye başlamamışken
dünyaya, uzaklarda maviliği gördüm… gördüm orada canlılığı,
başkaldırmışlığı, hasreti… kavuşmak istedim bir an önce, sarılmak
istedim… koynuna girmek istedim bir sevgili gibi… sevişmek
istedim onunla… yaşamı istedim ondan… dokunduğumda denize,
balıklar kaçtı benden, suyum karıştı denize… bir oldum onunla…
ufacık bir damlaydım, bulut oldum, toprak oldum, deniz oldum,
okyanus oldum. kapladım dünyayı canlılığımla. dalgalarla oynarken derinliklere karıştım… derinliğin sessizliğinde güzellikleri
buldum… yaşam gizlenmiş güzellikler midir diye sordum denize?
cevap alamadım… insan olmak istedim… yaşamın ne olduğunu
öğrenirim diye…döl oldum genç bir erkeğin ateşli vücudunda…
yıldızlı bir gecede can oldum bir dişiyle… büyümeye başladım
içinde olduğum insana fark ettirmeden… büyüdüm, büyüdüm…
aynı toprak gibi sıcak ve karanlık bu yer bana güven verdi, huzur
verdi… zaman geçtikçe, yerime sığamaz hale geldim… güneşe
sarılmak istedim… yıldızları görmek, denizle konuşmak istedim…
yaşamı insanlara sormak istedim… işıkla tekrar kavuştuğumda
özgürlüğümü hissettim yeniden… küçük bir su damlasıyken
gezdiğim gökyüzünü yeniden görebilmek mutluluk verdi…
büyüdüm zamanla… diğer insanlarla birlikte, zamanla birlikte…
sordum insanlara yaşam nedir diye?.. cevap veremediler…
bir gün aşık oldum birisine, neden diye sormadan kendime…
bir kuş gibi özgürce, bir nehir gibi delicesine akarak,
bir deniz gibi sınırsızca sevdim birisini…
o zaman anladım ki; yaşam sevgidir…
sadece sevgi.
(9/4/2008 17:03, shadowman)
-
uzadıkça kısalan süre
(19/7/2008 19:29, ebola)
