ıraklı bir terörist postaya bombalı mektup verir.posta ücreti eksik ödendiği için posta kendisine geri postalanır.herşeyi unutan terörist mektubu açınca parçalanarak ölür... unutkansan terörist olmayacaksın kardeşim
allah'ın bir nimetidir. öyle olaylar yaşarsın ki, yıllar sonra sadece aklına geldiğinde çok acayip ve korkunç duygulara kapılırsın. örneğin gözü önüne kardeşi ölmüş birinin bu olayı unutamaması, her gün acı çekmesi hoş olmazdı... iyi ki unutmak var.
bilinçli bir biçimde unutmakla kendili?inden unutu? aras?nda farklar vard?r. ki?inin belle?inde yenilenmeyen baz? bilgiler haf?za kapasitesi yetersizse unutulabilir ki bu kendili?inden bir biçimde olur. ama hat?rlanmak istenmeyen bir olay, ki?i, nesne, zaman ya da olgular da ihtiyaç duyuldu?unda ki?i taraf?ndan bellekten silinebilir. bunun sebebi ki?inin aç??a ç?kan savunma mekanizmas?, kendini koruma güdüsü, olumsuz duygular? hissetmeyi engelleme çabas?d?r. 'unutulmaya çal???lan' ?eyse bilinçalt?nda bir yerlere gömülür ve s?rf 'unutu?' bilinçli bir eylem haline getirilmeye çal???ld???ndan, unutulmaya çal???lan ?ey de günün birinde bilinç üstüne ç?kmaya mahkum olur.
bazen hayat? kolayla?t?rmak yerine daha da zorla?t?ran beyin aktivitesi. unutaca??n? bilen insan gideni tamamen kaybetmemek için istemli veya istemsiz bir çaba sarfeder. hat?ralar? her gün özenle tazeleyip ac?y? ya?at?r. çünkü as?l ölüm hat?ralar?n ölmesidir. tabi beyin de bir yere kadar dayan?r ve eninde sonunda pes eder. rüyalar, kabuslar, her seferinde bir yan? unutulan, ba?ka bir yan? de?i?tirilen hat?ralar eriyip gider.
sinav zamanlarinda kisinin pek yasamak istemeyecegi durum. cevabi yazmaya baslarsiniz ve bir yerde tikanirsiniz ki orayi çaligtiginizi hatirlarsiniz, ama cevap için gerekli küçük bir bilgiyi unutmussunuzdur. oysa ki izin verilse bir saniyelik bir gözgezdirme ile cevabi yazabileceginizi düsünürsünüz ama sonuçta öyle kala kalirsiniz.
cezmi ersöz kaleminin yettiğince şöyle demiştir konuyla ilgili;
unutuş saatleriydi bunlar
insan kardeşlerindi seni sana unutturan
ölüm vardı her şeyin sonunda
ama ölümün arkasında hiç ölmeyen aşkın vardı
sevinirdin bazen, gülerdin
ama içinde bir yer durmadan kanardı
sen kendini ne kadar çok unutsan da
o dinmeyen sızı sana yine seni hatırlatırdı...