kadinlari cok iyi anlayan, iyi kurgulanmis eserler yazan, edebiyat casusluguyla**** turk edebiyat dunyasinin ikiye bolen yazar,sair. ben cok severim, dili akicidir.
adını sık sık duymam sebebiyle bir korsan kitap satıcısına** kitabını sorduğum, sonra da güzel şiirleri varmış diye duydum, şeklinde muhabbet açmam karşında; ''yok abi şiir yazmıyo bu'' diye karşılık veren satıcıdan kitabını alarak tanıdığım yazar.***
bir uzak sabah denizidir gittiğin kapı
ellerinde rüzgârın taşınmaz çamurları var
köpürmüş soylarımı toplarken çürüyen yanlarımdan
inan batmış şehirler gibi onarılmaz anılar
gözlerinde unuttuğum o eski aciz miras
almaya gelsem soluğumda dalgın yosun kokusu
biliyorum artık hiçbir gemi beni taşımaz
ve yeniden büyür içimde mağrur bir zakkum gibi
terk edilmek korkusu
hüznünü ver bana yeter, gizli hüznünü
kolları bağlı hüzün olsun dört yanım
ırağına vurma beni kirvem, ağlarım, delirirsin
sonra derler haklıdır sevdası
geç olur ki artık onarmaz rakılar
geç olur bir yaraya rakının dağılması
sen denize sırtını dönen uykusuz dağlı,
gemiler nerde (ki çoğu hüviyetidir melankolinin)
nerde aykırı mavzerler (onlara sığdıramazsın ki öfkelerini)
barut esmeri tenine sevdalarımı sürdüğüm
nasıl taşıdım bunca yıl delirmiş saçlarında
o eski şark yelini
biliyorum dokunsam parmaklarım kırılır
dokunmasam eşkıya uykusuzluğu çetin silahlar gibi.
yalniz bir opera
.
ölü bir yilan gibi yatiyordu aramizda
yorgun, kirli ve umutsuz geçmisim
oysa bilmedigin birsey vardi sevgilim
ben sende bütün asklarimi temize çektim
imrendigin, öfkelendigin
kizdigin, ya da kiskandigin diyelim
yani yasamislik sandigin
geçmisim
dile dökülmeyenin tenhaliginda
kaçirilan bakislarda
gündeligin basibos ayrintilarinda
zaman zaman geri tepip duruyordu.
ve elbet üzerinde durulmuyordu.
sense kendini hala hayatimdaki herhangi biri saniyordun,
biraz daha fazla sevdigim, biraz daha önem verdigim.
baslangiçta dogruydu belki.
siradan bir serüven, rastgele bir iliski gibi baslayip,
günden güne hayatima yayilan, varligimi ele geçiren,
büyüyüp kök salan bir aska bedellendin.
ve hala bilmiyordun sevgilim
ben sende bütün asklarimi temize çektim
anladigindaysa yapacak tek sey kalmisti sana
bütün kazananlar gibi
terk ettin.
yaz basiydi gittiginde, ardindan,
senin için üç lirik parca yazmaya karar vermistim.
kimsesiz bir yazdi. yoktun. kimsesizdim.
çikilmis bir yolun ilk duraginda bir mevsim bekledim durdum.
çünkü ben askin bütün çaglarindan geliyordum.
sanirim lirik sözcügü en çok yüzüne yakisiyordu
yüzündeki kuskun kedere, gür kirpiklerinin altindan
kisik lambalar gibi isiyan gözlerine
çerçevesine sigmayan
munis, sokulgan, hüzünlü resimlerine
lirik sözcügü en çok yüzüne yakisiyordu.
yaz basiydi gittiginde. sersemletici bir rüzgar gibi geçmisti mayis.
seni bir siire düsündükçe
kanat gibi, tüy gibi, dokunmak gibi
ucucu ve yumusak seyler geliyordu aklima.
önceki siirlerimde hiç kullanmadigim bu sözcük
usulca düsüyordu bir kagit akligina,
belkide ilk kez giriyordu yazdiklarima, hayatima.
yaz basiydi gittiginde. bir askin ilk günleriydi daha.
ask miydi, degil miydi? bunu o günler kim bilebilirdi?
'eylül'de ayni yerde ve ayni insan olmami isteyen' notunu buldum kapimda.
altina saat: 16.00 diye yazmistin, ve 16.04'tü onu buldugumda.
daha o gün anlamaliydim bu iliskinin yazgisini
takvim tutmazligini
aramizda bir düsman gibi duran zamani
daha o gün anlamaliydim
benim sana erken
senin bana geç kaldigini.
gittin. koca bir yaz girdi aramiza. yaz ve getirdikleri.
döndügünde eksik, noksan bir seyler baslamisti.
sanki yaz, birbirimizi görmedigimiz o üç ay,
alip götürmüstü bir seyleri hayatimizdan, olmamisti, eksik kalmisti.
kirilmis bir seyi onarir gibi basladik yarim kalmis arkadasligimiza.
adimlarimiz tutuk, yüregimiz çekingen, körler gibi tutunuyor, dilsizler gibi
bakisiyorduk.
sanki ufacik bir sey olsa birbirimizden kaçacaktik.
fotoromansiz, trüksüz, hilesiz, klisesiz bir beraberlikti bizimki.
zamanla gözlerimiz açildi, dilimiz çözüldü güvenle ilerledik birbirimize.
gittin. simdi bir mevsim degil, koca bir hayat girdi aramiza.
biliyorum ne sen dönebilirsin artik, ne de ben kapiyi açabilirim sana.
simdi biz neyiz biliyor musun?
akip giden zamana göz kirpan yorgun yildizlar gibiyiz.
birbirine uzanamayan
boslukta iki yalniz yildiz gibi
aci çekiyor ve kendimize gömülüyoruz
bir zaman sonra batik bir asktan geriye kalan iki enkaz olacagiz yalnizca
kendi denizlerimizde sessiz sedasiz bogulacagiz
ne kalacak bizden?
bir mektup, bir kart, birkaç satir ve benim su kirik dökük siirim
sessizce alacak yerini nesnelerin dünyasinda
ne kalacak geriye savrulmus günlerimizden
bizden diyorum, ikimizden
ne kalacak?
simdi biz neyiz biliyor musun?
yikintilar arasinda yakinlarini arayan öksüz savas çocuklari gibiyiz.
umut ve korkunun hiçbir anlam tasimadigi bir dünyada
bir sey buldugunda neyi, ne yapacagini bilmeyen çocuklar gibi
ve elbet biz de bu askta büyüyecek
her seyi bir baska aska erteleyecegiz.
kis basliyor sevgilim
hosnutsuzlugumun kisi basliyor
bir yaz daha geçti hiçbir sey anlamadan
oysa yapacak ne çok sey vardi
ve ne kadar az zaman
kis basliyor sevgilim
iyi bak kendine
gözlerindeki usul sefkati
teslim etme kimseye, hiçbir seye
upuzun bir kis basliyor sevgilim
ayriligimizin kisi basliyor
giriyoruz kara ve soguk bir mevsime.
kitaplara sarilmak, dostlarla konusmak,
yaziya oturup sonu gelmeyen cümleler kurmak,
camdan disari bakip puslu sarkilar mirildanmak....
böyle zamanlarda her sey birbirinin yerini alir
çünkü her sey bir o kadar anlamsizdir
içimizdeki issizligi dolduramaz hiçbir oyun
para etmez kendimizi avutmak için buldugumuz numaralar
bir aski yasatan ayrintlari nereye saklayacaginizi bilemezsiniz
çiplak bir yara gibi sizlar paylastigimiz anlar,
esyalar gözünüzün önünde durur birlikte yarattiginiz aliskanliklar
korkarsiniz sözcüklerden, sessizlikten de; bakamazsiniz aynalara,
çagrisimlarla ödesemezsiniz.
disarda hayat düsmandir size
içeride odalara sigamazken siz, kendiniz
bir ayriligin ilk günleridir daha
her sey asili kalmistir bitkisel bir yalnizlikta
gün boyu hiçbir sey yapmadan oturup
kulak verdiginiz saat tiktaklari
kaplar tekin olmayan gögümüzü
geçici bir dinginlik, düzmece bir erinç
suyu bosalmis bir havuz, fisten çekilmis bir alet kadar tehlikesiz
bakinip dururken duvarlara
bos bir çuval gibi, çalmayan bir org gibi, plastik bir çicek,
unutulmus bir oyuncak, eski bir çerçeve gibi, hani,
unutsam esyanin gürültüsünü, nesnelerin dünyasinda
kendime bir yer bulsam, dedigimiz zamanlar gibi
kendimizin içinden yeni bir kendimiz çikarmaya zorlandigimiz anlar gibi
yeni bir iklime, yeni bir kente, bir tutkunluk haline, bir trafik kazasina,
basimiza gelmis bir felakete, iskenceye çekilmeye, ameliyata alinmaya
kendimizi hazirlar gibi.
yani dayanmak ve katlanmak için silkelerken bütün benligimizi
ama öyle sessiz baktigimiz duvarlar gibi olmaya çalisirken,
ve kazanmis görünürken derinligimizi
ne zaman ki, yeniden canlanir bagislamasiz bellegimizde
bir anin, yalnizca bir anin bütün bir hayati kapladigi anlar
o tiktaklar kadar önemsiz kalir simdi
hayatimiza verdigimiz bütün anlamlar
göremeseniz de, bilirsiniz
hiç yakin olmamissinizdir intihara bu kadar.
bana zamandan söz ediyorlar
gelip size zamandan söz ederler
yaralari nasil sardigindan, ya da her seye nasil iyi geldiginden.
zamanla ilgili bütün atasözleri gündeme gelir yeniden.
hepsini bilirsiniz zaten, bir ise yaramadigini bildiginiz gibi.
dahasi onalar da bilirler.
ama yine de güç verir bazi sözler, sözcükler, öyle düsünürler.
bittigine kendini inandirmak, ayriligin gerçegine katlanmak, sirtinizdaki
hançeri çikartmak, yüreginizin unuttugunuz yerleriyle yeniden karsilasmak
kolay degildir elbet.
kolay degildir bunlarla bas etmek, ugruna içinizi öldürmek.
zaman alir.
zaman alir sizden bunlarin yükünü
o bosluk dolar elbet, yaralar kabuk baglar, sizilar diner, açilar dibe
çöker.
hayatta sevinilecek seyler yeniden fark edilir.
bir yerlerden bulunup yeni mutluluklar edinilir.
o bosluk doldu sanirsiniz
oysa o boslugu dolduran eksilmenizdir.
gün gelir bir gün
baska bir mevsim, baska bir takvim, baska bir iliskide
o eski agri
ansizin geri teper.
dilerim geri teper.
yoksa gerçekten bitmissinizdir.
zamanla yerlesir yasadiklarin, yeniden konumlanir, çogalir anlamlari, önemi
kavranir.
bir zamanlar anlamadan yasadigin sey, çok sonra degerini kazanir.
yoklugu derin ve sürekli bir sizi halini alir.
oysa yapacak hiçbir sey kalmamistir artik
mutluluk geçip gitmistir yaninizdan
her seye iyi gelen zaman sizi kanatir
ölmus saadeti karsilastir yasayan mutsuzlukla
günlerin dökümünü yap
benim senden, senin benden habersiz alip verdiklerini
kim bilebilir ikimizden baska?
sözcüklerin ve sessizliklerin yeri iyi ayarlanmis
bir iliskiyi, duygularin birligini,
bir aski beraberlik haline getiren kendiligindenligi
yani günlerimiz aydinlikken kaçirdigimiz her seyi bir düsün
emek ve askla güzellestirilmis bir dünya
simdi agir agir batiyor ve yokluga karisiyor
orada olmus saadeti karsilastir yasayan mutsuzlukla
bunlar da bir ise yaramadiysa
demek yangindan kurtarilacak hiçbir sey kalmamis aramizda.
bu siire basladigimda nerde,
simdi nerdeyim?
solgun yollardan geçtim.
bakisimli mevsimlerden
ikindi yagmurlarini bekleyen
yaz sonu hüzünlerinden
gün günden puslu pencerelere benzeyen gözlerim
geçti her cagin bitki örtüsünden
oysa simdi içimin yikanmis tasligindan
bakarken dünyaya
yanginlarla bayindir kentler gibiyim:
çicek adlarini ezberlemekten geldim
eski sarkilari, sarhoslarin ve suçlularin
unuttuklarini hatirlamaktan
uzun uzak yollari tarif etmekten
haydutluktan ve melankoliden
giderken ya da dönerken atlanan esiklerden
duyarligin gece mekteplerinden geldim
bütünlemeli çocukluklariyla geçti
gençligimin rüzgara verdigim yillari
gökummalarin ve içdökmelerin vaktinden geldim.
bu siire basladigimda nerde,
simdi nerdeyim?
yaram vardi, bir de sözcükler
sonra vaat edilmis topraklar gibi
sayfalar ve günler
isik istiyordu yalnizligim
kötülükler imparatorlugunda bir tek siir yazmayi biliyordum
ilerledikçe...kaybolup gittin bu siirin derinliklerinde
ask ve aci usul usul eriyen bir kandil gibi söndü daha siir bitmeden.
karardi dizeler.
ask...bitti. soldu siir.
büyük bir saskinlik kaldi o firtinali günlerden
daha önce de baska siirlerde konaklamistim
agir sinavlar vermistim degisen ruh iklimlerinde
ask yalniz bir operadir, biliyordum:
operada bir gece uyudum, hiç uyanmadim.
barbarlarin seyrettigi trapezlerden geçtim
her adimda boynumdan bir fular düsüyordu
el kadar gökyüzü mendil kadar ufuk
birlikte çikalan yollarin yazgisidir:
eksiliyorduk
mataramda tuzlu suyla, oteller kentinden geldim
her otelde biraz eksilip, biraz artarak
yani çogalarak
tahvil ve senetlerini intiharlarla degistirenlerin
birahaneler ve bankalar üzerine kurulu hayatlarinda
agir ve aci tanikliklardan
geçerek geldim. terli ve kirliydim.
sonra timarhanelerde timar edilen ruhum
maskeler ve çiçekler biriktiriyordu
linç edilerek öldürülenlerin hayat hikayelerini de...
korsan yazilari, kara siirleri, gizli kitaplari
ve açik hayatlari seviyordu.
buraya gelirken
uzun uzak yollar için her menzilde at degistirdim
atlarla birlikte terledim yollari ve geceleri
ödünç almadim hiç kimseden hicbir seyi
çiplak ve sahici yasayip çiplak ve sahici ölmek için panayir yerleri...
panayir yerleri...
ölü kelebekler...
ölü kelebekler...
sonra dünyanin bütün sinemalarinda bütün filmleri seyrettim.
adim onlarin adinin yanina yazilmasin diye
aci çekecek yerlerimi yok etmeden
aciyla bas etmeyi ögrendim.
yoksa bu kadar konusabilir miydim?
ipek yollarinda kuzey yildizi
askin kuzey yildizi
sanirsin durdugun yerde
ya da yol üstündedir
oysa çocukluktan kalma gökyüzünde hileli zar
ölü yanardaglar, ölü yildizlar
ve toy yasin bilmedigi hesap: isik hizi.
askin bir yolu vardir
her yasta baska türlü geçilen
askin bir yolu vardir
her yasta biraz gecikilen
gökyüzünde yalniz bir yildiz arar gözler
gözlerim
askin kuzey yildizidir bu
yazlari daha iyi görülen
ben, öteki, bir digeri ona dogru ilerler
ilerlerim
zamanla anlarsin bu bir yanilsama
ölü sairlerin imgelerinden kalma
sen de degilsin. o da degil
kuzey yildizi daha uzakta
yeniden yollara düserler
düserim
bir siir yasatir her seyi yasamin anlami soldugunda
ben yoluma devam ederim. bitmemis bir siirin ortasinda
darmadaginik imgeler, sözcükler ve kafiyeler
yasamsa yerli yerinde
yerli yerinde her sey
simdi her sey doludizgin ve çogul
simdi her sey kesintisiz ve sürekli bir devrim gibi
simdi her sey yeniden
yüregim, o eski ask kalesi
yepyeni bir mazi yaratti sözcüklerin gücünden
dönüp ardima bakiyorum
yoksun sen
ey sanat! her seyi hayata dönüstüren.
el yapımı kağıt üzerine
el yapımı şiir
ellerden sakladığın
gün gelir
elden ele gezinir
herkesin içindeki ham içindeki çiğ
düşman duygular insan içi eskitir
gel geç buralardan
gerisi zamanın işidir
kiminin yüreğindeki zaman
okutur geçmiş fermanları
zamanda saklanan ham bilgiyi
aktarır
kendi zamanını aşanların kalbiyle
el yapımı şiirin
hâlâ mümkün olduğu kalplere.
"geçtiğimiz yollarda kaybettiklerimizin bize en büyük kötülüğü, kendilerini tekrar tekrar hatırlatmalarıdır. bir kere kaybetmekle kurtulamadığımız şeylerdir. yoklukları hayatımızdaki varlıkları haline gelir. hep ama hep hatırlarız. ne biçim kaybetmektir bu?" diyerek beni benden almıştır. çok sevip aşırı saygı duyduğum, en sevdiğim yazar, en sevdiğim şair...
iki bıçak seç kendine
biri yaralamak için
biri öldürmek
pusu kur gözleri
karanlık gölgesine
biri sevmek için
biri ihanet
iki yürek seç kendine
biri yaşamak için
biri gizlenmek
bir korkak, bir kaçak, bir firar
kaç kişisin sen sevdiğim, çocuk
içimdeki bıçak bir kere daha dönüyor
olduğu yerde
kalırsan sel basar yataklarımı
gidersen uçurum çiçekleri açar kalbimde
kimi zamanlar olur sevgilim
iki bıçak bile yetmez bir tek ölüme.