hz huseyin

1. hz muhammed torunu, hz ali nin ogludur..
   digeri icin (bkz: hz hasan)
   
   (22/1/2006 02:46, tschar)
   
   
2. kerbela da yezit in askerleri tarafından öldürülmüştür. şehittir. şii ve aleviler için on iki imamın üçüncüsüdür. imam hüseyin de denir.
   
   (30/7/2007 10:26 ~ 23/10/2007 03:33, tusem)
   
   
3. öleceğini bile bile savaşa gitmiştir... neden diye soranlara ise ''eğer ben bugün savaşmazsam bundan sonra haksızlığa karşı kimse savaşmaz'' cevabını vermiştir...
   
   (23/10/2007 04:38 ~ 23/10/2007 04:44, cagatay)
   
   
4. hz. ali ve hz. fatma nın oğludur.peygamber efendimiz (s.a.v) in soyu hz. hasan ve hz. hüseyin den devam etmektedir.
   
   (23/10/2007 12:54, pisase)
   
   
5. kerbela da şerefsizler tarafından kafası gövdesinden ayırılarak öldürülmüş, ve kafasıyla top oynanmıştır.
   
   (23/10/2007 14:12, yagmur duasi)
   
   
6. hz. hüseyin bin ali:
   resûlullahın (s.a.v.) torunu, hz. ali’nin ikinci oğlu. oniki imâmın üçüncüsü ve ehl-i beytin beşincisidir.
   hicretin altıncı yılında (m. 626) doğdu. hz. hüseyin’in nesebi; hüseyin bin ali bin ebî tâlib bin
   abd’ül-muttalib bin haşim, el-kureyşi, el-hâşimî’dir. hüseyin adı, ona resûlullah efendimiz (.a.v.) tarafından
   verildi. künyesi, ebâ abdullah’dır. lakabı seyyid ve şehîddir.
   ümmü hâris (r.anha) anlatır: “bir gün resûlullahın (s.a.v.) huzuruna vardım. “bir rüya gördüm, çok
   korkdum” diye arz ettiğimde “ne gördün?” buyurdular. “sizin vücûdunuzdan bir parça kesdiler, benim
   yanıma eklediler” dedim, “iyi görmüşsün, fâtıma’nın bir oğlu olacak ve senin yanında kalacakdır”
   buyurdular. bir müddet sonra hz. hüseyin dünyâya geldi, ibni abbas’dan (r.a.) gelen rivâyete göre:
   resûlullah (s.a.v.) her sabah namazını kıldıktan sonra mübârek yüzünü eshâb-ı kirâma çevirirlerdi üzüntülü
   kimseler yüzünü görseler mesrûr (sevinçli) olurlardı. bir gün sabah namazından sonra yüzlerini
   döndürmeden hz. ali’yi çağırdılar. beraber mescidden çıktılar. eshâb-ı kirâm (aleyhimürrıdvan) nereye
   niçin gittiklerini anlıyamadılar. tekrar dönerler diye oturdular, ikisi hz. fâtıma’nın evine gittiler. peygamberimiz
   hz. ali’ye kapıda durup, kimseyi içeri sokmamasını emr etmişlerdi. hz. hüseyin doğmuş, melekler
   tebrik etmek için gelmişlerdi. hz. ebû bekir duramayıp, hz. ali’nin evine gitti. sonra ömer (r.a.) sonra
   osman (r.a.) ve bütün eshâb-ı kirâm, hz. ali’nin evine gittiler. ebû bekir (r.a.), hz. ali’den resûlullahın
   (s.a.v.) nerede olduğunu sordu. hz. ali “içerde” dedi. “izin verirsen ben de göreyim” dedi. hz. ali, “allah’ın
   resûlü meşguldür” dedi. benim içeri girmememi sana emir etti mi? deyince “hayır, yalnız
   dörtyüzyirmidörtbin melek geldi” dedi. ebû bekir (r.a.) sözünden taaccüb (hayret) edip durdu. ali (r.a.),
   hz. ömer, hz. osman ve bütün eshâb-ı kirâma aynı şeyleri söyledi. bir ara resûlullah (s.a.v.) dışarı
   çıkıp, herkesin içeri girmesini emr ettiler. önce ebû bekir (r.a.) sonra bütün eshâb-ı kirâm içeri girdiler.
   resûlullah’a (s.a.v.) selâm verdiler. hz. ali’nin meleklerin sayısındaki sözü söylendi. resûlullah (s.a.v.)
   hz. ali’ye meleklerin sayısını nasıl bildin? diye sordular. hz. ali. “melekler grup grup geliyorlardı. her
   biri bir dil ile konuşurlardı ve sayılarını bildirirlerdi” dedi. bunun üzerine resûlullah (s.a.v.): “allah aklını
   ziyade etsin yâ ali” buyurdular.
   resûlullah efendimiz (s.a.v.), hüseyin doğduğu zaman, kulağına: “o cennet çocuklarının efendisi
   (seyyidi)’dir.” diye seslenmişti. üsâme bin zeyd, bir gece peygamber aleyhisselâmı gördüğünü ve
   onun: “bunlar benim oğullarımdır, kızımın oğullarıdır; allahım, ben onları seviyorum, sen de onları
   sev ve onları sevenleri de sev” dediğini rivâyet etmektedir. bir defasında da “hüseyin benden, ben
   hüseyindenim. allahü teâlâ hüseyin’i seveni sever” buyurmuştu. hz. hüseyin, daha bir çok hadîs-i
   şerîflerle medh edildi.
   allahü teâlâ kur’ân-ı kerîm’de, ehl-i beyte, buyuruyor ki: “allahü teâlâ, sizlerden ricsi, ya’ni her
   kusur ve kirleri gidermek istiyor ve sizi tam bir taharet ile temizlemek irâde ediyor.” eshâb-ı
   kirâm sordular. yâ resûlallah! ehl-i beyt kimlerdir? o esnada, imâm-ı ail geldi. mübârek hırkâsının altına
   aldılar, fâtıma-tüz-zehrâ da geldi. onu da yanına aldılar. imâm-ı hasan geldi. onu da bir yanına,
   imâm-ı hüseyin geldi. onu da öbür tarafına alarak, “işte bunlar, benim ehl-i beytim” buyurdular. bu
   âyet-i kerîme ve ilgili hadîs-i şerîfler, resûlullahın iki mübârek torununu sevmenin şart olduğunu belirtmektedir.
   hz. hüseyin buyurdu ki: birgün yüksek dedemin huzuruna varmıştım. ubeyy bin kâ’b da huzurunda
   idi. bana: “merhaba, ey ebû abdullah, ey göklerin ve yerin süsü!” diye hitâb etti. ubeyy bin kâ’b
   hazretleri, yâ resûlallah! göklere ve yere senden başka süs var mıdır? dedi; resûlullah: “beni insanlara
   peygamber olarak gönderen allahü teâlânın hakkı için hüseyin bin ali, yeryüzünün merkezinin
   süsüdür. ondan ziyâde süs, göklerin tabakalarıdır” buyurdu.
   birgün hz. hüseyin, resûlullah efendimizin yanında idi. annesine gitmek istiyordu. hava yağmurlu
   idi. resûlullah duâ buyurdu. hüseyin (r.a.) eve gidinceye kadar, yağmur ara verdi. birgün resûlullah
   efendimiz, hz. hüseyin’i sağ dizine, oğlu ibrâhîm’i sol dizine aldı. cebrâil aleyhisselâm gelip, hak teâlâ,
   bu ikisinden birini alacaktır. sen birini seç dedi. eğer hüseyin vefât ederse, benim canım yandığı gibi,
   ali’nin ve fâtıma’nın da canları yanar. eğer ibrâhîm giderse, en çok ben üzülürüm. benim üzüntümü,
   onların üzüntüsüne tercih ediyorum buyurdular. üç gün sonra oğulları ibrâhîm vefât etti.
   hüseyin (r.a.), resûlullahın yanına her gelişinde onu öper ve “selâmet ve se’âdet o kimseye ki,
   oğlum ibrâhîm’i ona fedâ ettim” buyururdu. hz. hüseyin’in ilk çocukluğu resûlullah efendimizin derin
   sevgi ve şefkati içinde geçti. ancak bu hâl, çok sürmedi. hüseyin (r.a.), bundan sonra ilmini ve edebini
   babasının yanında tamamladı. beş çocuğu oldu. sırası ile, ali ekber, ali asgar, ca’fer, fâtıma ve sekîne.
   imâm-ı hasan ve hüseyin ile abdullah bin ca’fer (r.anhüm) medine-i münevvere’ye giderlerken yiyecekleri
   kalmadı. sahrada olduklarından yiyecek bir şey alınacak yerde olmayıp açlık ve susuzluktan
   iyice bunaldılar. sonra “allaha, tevekkül ettik” diyerek yoldan saptılar. biraz ilerlemişlerdi ki, ovanın ortasında
   bir karartı gördüler. ona doğru gittiler. siyah bir çadır, içinde ise, bir kadın vardı. kadına selâm
   verdiler. kadın selâmlarını aldı. iyi karşıladı. bu üç zatın dünyâya rağbetleri olmadığını anladı. kadına:
   “hiç yiyeceğin var mı? diye sordular. bir keçim var. kendiniz sağın için” dedi. birisi sağdı. her biri birer
   çanak içtiler. sonra kadına: “başka yiyeceğin var mı? diye sordular. kadın: “keçiyi kesin yiyin” dedi. abdullah
   bin ca’fer (r.a.) kesti pişirdi. üçü beraber yediler. allahü teâlâya hamd ettiler. atlarına bindiler.
   kadına “medine-i münevvereye geldiğinde muhakkak bize uğra. biz seyyidlerdeniz. hâşimîlerdeniz”
   diyerek yola koyuldular. bir zaman sonra kadının kocası geldi. keçiyi göremeyince ne oldu diye sordu.
   kadın olup biteni anlattı. kocası üzüldü. “biliyorsun o keçiden başka bir şeyimiz yok. şimdi ne yapacağız?”
   diyerek kadını azarladı. kadın: “allahü teâlâ rahîmdir, kullarını aç bırakmaz. böyle güzel yiğitler
   gelip te, onları misafir etmeden göndermek insafa sığmaz” dedi, daha sonra kadın, kocası ile medine-i
   münevvereye birşeyler alıp satmak için gittiler. hikmet-i ilâhi hz. hasan’a, bâb-ı selâm önünden geçerken
   rastladılar. hasan (r.a.) kadını ve kocasını huzuruna çağırttı. kadına: “beni tanıdın mı?” dedi. kadın:
   “hayır” dedi. “bir zamanlar senin evine üç kişi gelmiştik. bize süt ikrâm etmiştin. bir de keçini kesmiştik.
   onlardan biri benim” dedi. bunlara çok ikrâm da bulundu: yanında fazla bir şeyi olmadığından, beyt-ülmâl
   emînine adam gönderip, bin dirhem gümüş ve yüz koyun borç istedi. getirdiler. bunların hepsini
   kadına bağışladı. “bizi mazur görün” buyurdu. bu karı-kocanın yanlarına adam vererek, hüseyin’e (r.a.)
   gönderdi. hz. hüseyin de bunları iyi karşılayıp, yanında bulunduğu kadar ikrâm etti. fazla olmadığından
   beyt-ül-mal emîninden bin dirhem gümüş ve ikiyüz koyun borç istedi. hepsini kadına verip özür diledi.
   yanlarına adam verip, abdullah bin cafer’e (r.a.) gönderdi. abdullah (r.a.): “iki imâm’a uğradınız mı?”
   buyurdu. “evet” dediler. “keşke daha önce bana uğrasaydınız. onların yanında dünyâ malı bulunmaz,
   belki sıkıntı çekmişlerdir” dedi. bunlar imâmların yaptıkları ikrâmları söylediler. abdullah (r.a.) da ikibin
   dirhem gümüş ve dörtyüz koyun verdi. mezkûr karı-koca yediyüz koyun ve dörtbin dirhemi alıp sevinerek
   evlerine döndüler.
   eshâb-ı kirâmdan dıhye (r.a.) devamlı ticâret için sefere gider gelirdi. çok güzel yüzlü idi. cebrâil
   (aleyhisselâm) çok defa resûlullahın (s.a.v.) huzuruna dıhye (r.a.) şeklinde gelirdi. bir gün cebrâil
   (aleyhisselâm) fahri âlem (s.a.v.) hazretlerinin huzurunda bulunuyordu. o zaman henüz küçük olan
   hasan ve hüseyin (r.a.)’dan biri cebrâil aleyhisselâmı gördü. hemen kardeşinin yanına koşarak: “dıhye
   (r.a.) dedemizin yanında oturuyor, haydi gidelim” dedi. koşup mescide girdiler. cebrâil aleyhisselâmın
   dizlerine oturdular. ellerini cebrâil aleyhisselâmın koynuna soktular. resûlullah (s.a.v.) torunlarının bu
   hareketini görünce hicâb edip, mani olmak istedi. cebrâil (aleyhisselâm), resûlullahın mahcûb olduğunu
   görünce dedi ki: “ya resûlallah! niçin sıkılıyorsunuz? fâtıma (r.anha) teheccüd namazını kılarken hak
   teâlâ beni gönderir, bunların beşiklerini sallardım. fâtıma (r.anha) rahatça namazını kılardı. çocukların
   bu hareketini bana karşı edebsizlik saymayın. bazan da bunların anneleri namazdan sonra uyurken,
   bunlar ağlardı. hak teâlâ yine beni gönderir, anneleri uyanmasın diye beşiklerini sallardım, ağlamazlardı.
   bunların yanıma gelip, ellerini koynuma sokmalarında bir mahzur yoktur.” dedi.
   resûlullah (s.a.v.) “ey kardeşim cebrâil! şimdi bir şey yapmadılar. daha ileri giderler endişesiyle
   mâni oldum. çünkü, eshâbımdan dıhye (r.a.) isminde birisi vardır. çok kerre sefere çıkar.
   her dönüşünde bunlara hediyye getirir. sizi dıhye (r.a.) zannedip, ellerini koynunuza soktular”
   buyurdu. cebrâil aleyhisselâm:
   “yâ rabbi! beni habîbinin (s.a.v.) yanında utandırma” diye duâ etti. “oturduğun yerde gözlerini
   kapa, elini cennete sok, eline ne gelirse al.” diye hitap geldi. cebrâil (aleyhisselâm) ellerini cennete
   saldı. bir yeşil salkım üzüm, bir kırmızı nar eline geldi. hz. hasan üzümü, hz. hüseyin de narı aldı. bunları
   yerlerken bir dilenci geldi. “ey ehl-i beyt! o üzüm ve nardan bana da verir misiniz?” dedi.`
   resûlullah’ın (s.a.v.) yüksek yaratılışlı torunları vermek istediğinde cebrâil (aleyhisselâm) mâni oldu.
   “yâ resûlallah! o dilenci şeytandır. cennet meyvaları ona harâm iken hile ile yemek istedi.”
   hz. hüseyin’in yüzü, karanlık gecede etrafını aydınlatırdı. yaya olarak yirmibeş defa hacca gitti.
   beraberindekiler bineklere binse de, kendisi binmezdi.
   buyurdular ki: “cömerd efendi olur, cimri hor olur. bu âlemde bir mü’min kardeşinin iyiliğini, kendinden
   önce düşünen, öbür âlemde daha iyisini bulur.”
   hüseyin (r.a.), hep babasının yanında idi. babası şehîd olunca, medine’ye geldi. hz. muâviye’nin
   vefâtında yezîd’e bi’at etmedi. kûfeliler kendisini çağırıp halife yapmak istedi. kardeşi muhammed bin
   hanefiyye, ibni ömer, ibni abbâs ve daha nice eshâb-ı kirâm (r.a.) mâni oldular ise de, nasîhatlerini
   dinlemeyip, yetmişiki kişi ile mekke’den irak’a yola çıktı. yezîd, şam’dan bunu haber alınca, irak valisi
   ubeydullah bin ziyâd’a emir gönderip, kûfe’ye sokma dedi. bu da, sa’d ibni ebî vakkâs’ın oğlu ömer’in
   kumandasında bir ordu gönderdi. ibni ömer, geri dönmesini bildirdi ise de, imâm kabul etmeyip harp
   etti. yanında bulunanlara da tekrar tekrar teslim olun denildi ise de, 72’si de şehîd oluncaya kadar savaşa
   devam etti.
   sinan bin enes nehaî, hz. hüseyin’i, hicret’in 61 (m. 681) yılında muharremin onuncu günü
   kerbelâ’da şehîd etti. mübârek oğlu zeynel’âbidin küçük olduğu için öldürülmedi. kadınlar ve imâmın
   mübârek başı ile şam’a gönderildi. mübârek başı, mısır’da karâfe kabristanında medfundur. peygamberimizden
   bizzat işiterek rivâyet ettiği hadîs-i şerîflerden bazıları:
   “kişinin islâmının güzelliği mâlâyaniyi terk etmesidir.”
   “resûlullah (s.a.v.) yoldan geçen bir yahudinin cenâzesi için ayağa kalktı ve buyurdu ki: “kokusu
   beni rahatsız etti.”
   “bahil (cimri) o kimsedir ki yanında ismim anıldığında bana salat ve selâm getirmez.”
   yine ibnî abbâs (r.a.) anlatmıştır. bir gün hz. hasan ile hz. hüseyin’i güreştirdiler. güreşmeye
   başlayınca, resûlullah (s.a.v.) tut yâ hasan (r.a.) derdi. hazret-i fâtıma yâ resûlallah! yalnız hasan’a
   mı diyorsun? resûlullah (s.a.v.) “işte cebrâil (aleyhisselâm) tut yâ hüseyin! diyor”, buyurdular.
   hazret-i hüseyin ile ilgli olarak peygamberimiz (s.a.v.) buyurdular ki:
   “ben bir ağaca benzerim. fâtıma, bunun kökü, ali gövdesi, hasan ve hüseyin meyvesidir.”
   “genç olarak cennete girenlerin seyyidi hasan ve hüseyin’dir.”
   “hüseyin benden, ben de hüseyin’denim. hüseyin’i seveni allahü teâlâ sever. hüseyin torunlardan
   bir torundur.”
   “hüseyin’i seveni allahü teâlâ sever.”
   1) el-istiâb cild-1, sh-378
   2) üsüd-ül-gâbe cild-2, sh-18
   3) taberî, târîh cild-2, sh-272
   4) tam ilmihâl se’âdet-i ebediyye sh-1015
   5) eshâb-ı kirâm, sh-348
   6) kısâs-ı enbiya cüz-7, sh-192
   7) refâkât-ı hüseyn sh-3
   8) ikd-ül-ferîd cild-2, sh-219
   9) ensâb-ül-eşrâf cild-4, sh-82
   10) el-kâmil fi’t târîh cild-4, sh-48
   11) müsned-i ahmed bin hanbel cild-4, sh-242
   12) sahîh-i müslim cild-7, sh-130
   
   (10/1/2008 15:29, abdull)