senaryo ve yonetmen:
cagan irmak
oyuncular:
fikret kuskan, cetin tekindor, humeyra, serif sezer, ozge
ozberk, binnur kaya, yetkin dikinciler, ege tanman.
yapim:
avsar film
yapimci
iikri aviar
goruntu yonetmeni
ridvan ilgen
isik sefi
hakki yazici
uygulayici yapimci
esà gilce
yardimci yonetmen
irmak iiÃ
konuk oyuncular:
erdal tosun, halit ergenc, bilge sen, tuba buyukustun,
nergis corakci, mahmut gokgoz.
12 eylul darbesini degisik bir dille anlatan kanimca gelmis gecmis en iyi turk filmidir.cagan irmak farkini yine gormekteyiz.bir insan ayrintilara bu kadar mi onem verir ve basarili olur?film gercekten de aglatti insanlari.bogazin dugum dugum oldugu bir sahnede ayni anda kahkalarla gulebildik.oyuncular profesyonelliklerini bir kez daha gozler onune serdiler.soylenecek cok sey var saymakla bitmiyor.tek kelimeyle harika bir filmdi.boyle bir filmi turk sinemasina kazandirdiklari icin emegi gecen herkese tesekkurler...
gercektende duygulanmamanin mumkun olmadigi ender guzel turk filmlerinden bir tanesi herkes ustune dusen gorevi harika bir sekilde yerine getirmis ferzan izpetek e bir kez daha boyle bir film icin sonsuz tesekkurler
biletle beraber mendil dagitilan film.
ilk yari gulmekten, ikinci yari aglatmaktan gozleri yasartiyor.
ama yine de abartili kisimlari mevcut. hele o donemde o sekilde sosyete giyinen bir kasaba halki olur mu? sanmiyorum, olmaz. kostumler uzerinde dusunulmemis gibi.
iagan irmak'in yonetmenligini yaptigi, son donem turk sinemasinin basarili orneklerinden olan film. filmin en vurucu cumlelerinden birisi deniz'in babasina dedigi; "Ãnsanlar buyudukce hayalleri kuculur mu baba?" sorusuydu.
olumsuz gorunen tum sartlara ragmen, samimi bir filmin izleyicisini nasil bulabileceginin gostergesi olmus film. evet, babam ve oglum filmini milyonlarca insan izledi, bunlarin cogunlugunu amcalar ve teyzeler olusturmaktaydi, mahalle teyzeleri bulusup sahilde cay icmeye degil sinemaya gitmeye basladilar, bunu basaran babam ve oglum'du. iste ulke sinemasi hakkinda guzel seyler soyleme zamani geldi, kimse yanlis anlamasin, 90'li yillardan bu yana ulkemizde bir cok basarili film yapildi, hatta zeki demirkubuz'un masumiyet'i gibi bas yapitlar sinemamizi renklendirdiler, ama velakin hic biri seyircisini bir araya getirme basarisini gosterememisti, umarim devami gelir.
hakkinda cok konusulan bir film. simdiye kadar uzerine yazilan hic bir seyi okumamakla beraber izleyen herkesten "cok aglatan" bir film oldugu disinda pek bir sey duymadim, dogrusu duymak da istemedim. zira bir film ya da kitap hakkinda ne kadar cok ovgu duyarsam izleyince o kadar cok hayalkirikligi yasiyorum. ve evet filmde cok agladim. hatta bir ara salya sumuk bagira bagira aglamak istedim. ama cagan irmak'in siirsel tarzi bu filmde de devredeydi. siirsel diyaloglara bir lafim yok. bazi filmlar vardir ki siirsellik olmazsa bir seye benzemezler. ama filmin tumunu degil de bir iki karesini o lirik havayla doldurup ders vermeye calisinca filmin havasindan tamamen cikiyorsunuz. cok guclu bir senaryo olmadigi gorusundeyim. oyuncularin muhtesem oyunculuguna guvenilmis gibi geldi. alt yapisinda cok onemli siyasi bir olay olsa da on iki eylule cok fazla vurgu yapilmamasi rahatsiz edici degildi. cunku bu film bir 12 eylul filmi degildi. ancak boyle bir olayin insanlarin hayatini nesillerce etkilemis olmasinin gozler onune serilmesi cok onemliydi. eskilerde kalmis gorunse bile travmalarin izlerini silmek cok zor.
bazi sahnelerde koyume gitme arzusu bile duydum, torun-dede diyaloglarinda filmden cok dedeme agladim, bir ailenin tasan sevgisini ve ictenligini gordukce genis bir aileye sahip olmamanin sizisini duydum, sanirim ben bu filmde kendime agladim. turk kulturune,aile yapisina oylesine akillica deginilmisti ki hic birimizin "bu bir film, gercek degil" ayrimini yapmasi kolay olmadi. belki bir noktada da her sey gercekti.
etrafimdan devamli 'butun sinema agladi' tepkisini aldigim bir film olan babam ve oglum, arkadaslarla sinemaya gitmeyi planladigimizda "ya ben o filmde aglamaz da duygusuz ilan edilirsem?!" korkumla gitmedigimiz film olarak tarihimize gecti..
tek kelime ile muhtesem bir film. oyunculuk, senaryo, oyku kusursuz. cagan irmak ajitasyon yapilmadan duygulu film nasil yapiliri basariyla gostermis. olum ve mezarlik sahnesi olmadan da o aciyi gosterebilmesi onemli bir detay.
